Staatsbosbeheer is een overheidsorganisatie die een deel van onze natuurterreinen beheerd. Om beheer efficiënter te maken werden in het verleden wel terreinen geruild of ondergebracht bij andere natuurorganisaties. Mede vanwege het Didam-arrest gebeurt dat niet meer en worden met enige regelmaat percelen natuur- en landbouwgrond op de markt gebracht. Zo ook afgelopen mei. 12 kleine bospercelen werden in de verkoop gedaan. Kopers hoefden maar aan 1 voorwaarde te voldoen: het vastgestelde natuurdoeltype moest in stand blijven. Gunning vond plaats aan de hoogste bieder. Met Stichting De Groene Sprong boden we op 3 van de 12 percelen. Percelen, die al lang bos zijn en die wij bij gunning ongemoeid wilden laten. Geen houtkap, geen Pipohuisjes etc. Bos dat gewoon van zichzelf mag zijn met een natuurlijke successie, zonder inmenging van de mens. Helaas hadden we in geen van de gevallen het hoogste bod.
Los daarvan: we hebben in Nederland al geen overdaad aan natuur. Moeten we natuur, dat eigenlijk met het eigendom van SBB, maatschappelijk bezit is, wel op de markt gooien? Natuurlijk is het fantastisch om een eigen stukje bos te hebben, maar voordat we het weten is ons landschap nog verder versnipperd en met uitzondering van de eigenaar ontoegankelijk geworden.
